گنهکارترین عاشق

faribkhordeheshgh — Thu, 28 Feb 2008 23:41:18 GMT

جاوید من
جاوید من

تو از متن یک رویــا آمدی

تا خواب های هزار رنگم تعبیر شوند

و لبــــخنــد های رنــــــــگ باخـــتــــه ام تــازه .

تـــو حالا جانی و جان جانان در تــــو جاری شـــده

و من چه آسوده خودم را به دستهای سخاوتمندت سپـــرده ام .

حــــــــالا از دنـــیا جــــدا شده ام چرا کــه تــو را دارم

چشمهای تو برایم دنیایی ناشناخته است .

حالا دیگر نبودی وجود ندارد

که هر چه هست

تو هستی

faribkhordeheshgh — Sat, 16 Feb 2008 21:07:18 GMT

میـــــــدانم این روزهـــا پر از دلتنـــــگی منی!

خودخـــــواهی نمیــــکنم بـــــاور کـــن مـــن از تو لبریزتر از دلتنـــگی ام

و تنـــها امیـــد دســـت های تنـــهای مـــــــــن ،نفســهای گـــرم تـــوست

که مــــرا گرم میکند

و مـــن ایــنجا ، فقـــط شــعر میـــخوانم تـــا تــو بیــــایی و مــن هـــــم

وصــال را تصـــور کنم...

اینـــجا ، شـــب ها هنـــوز هــم بــا خـــاطره ندیـــدنت خوابــم را بهبود میدهم

وچـــــشم به راه تــــــو هستــــم تا وقتـــی می آیـــــی

گـــل هـــای سرنــکشیده در قلـــبم را بپـــایت پرپر کـــنم

و منتــظرم

تا صبـــحی بــیاید تــو را ببـــینم و دســـتان زخمی از تنــهاییت را

با بوســه هایم مـــداوا کنــــم.

بـــاور کــــنی یا نه دیـــگر چه فرق میــــکند؟

مـــن تنــها مــسافر جامـــانده از زمانـــم تا اینجا بمــانم و تورا بــــه

بهشتی بی غصه بدرقــــه کنم.

میــــــدانم تا تو هستـــي سراچه کوچه دلم غرق نوری عجیب میشود

و من كنار تو خواهـــــم مـــــاند و تاهميشه ستـــاره ها را

بیــــــــــــــــــدار خواهــــــــم کرد.

مهربانی ممنوع !

faribkhordeheshgh — Sat, 02 Feb 2008 21:49:53 GMT

مهربانی ممنوع !
دست سوزنده مشتاقت را
در نهانخانه جیبت بگذار
تا که پابند نباشی به کسی دست بدهی
خارهایی هستند که ز سر پنجه دوست, با سرانگشتانت میجنگند
دوستی مسخره است
مهربانی ممنوع !
و تو ای دوست ترین
در نهانخانه جیبت بگذار, دست سوزنده مشتاقت را
من و تو
باید از سلسله بایدها, دستهامان رازنجیر کنیم
با زبان دگران لحظه هامان را تفسیر کنیم
و نگوئیم که بازیگر یک قصه معتبریم
کاش میدانستی
که نباید حس کرد,که نباید دل بست
در فضایی که پراز همهمه آدمهاست
من گرفتارترین تنهایم, تو گرفتارترین
دل ما بسته وابستگیاست
قصه ماندن ما, طرح یک خستگی است؟

faribkhordeheshgh — Thu, 13 Dec 2007 23:42:00 GMT

بادل عاشق بدنکن

ای ادم نامهربون

توقول همراهی دادی رووعدی دلت بمون

باطن پاک و توجهان می خرنش خیلی گرون

عهدشکن عشق نباش خیرنمی بینی ازاون

باهمون نگاه اول توی قلبم خونه کردی

مثل یک پرنده ازعشق توی سینه لونه کردی

دل روبردیونگفتی که دلی به این ظریفی

واسه باختن نانداره که ببازه به حریفی

توهمونی که توقلبم قددنیا خونه داره

توی تک باغ دل من گل خوشبختی می کاره

توهمون خوبی که اسمت به لبم خنده میاره

اگه باشی تاهمیشه دیگه این دل غم نداره

عشق تویک اسمونه پرازنوروقشنگی

دل ساده که نفهمیدتوقشنگ امادورنگی

توکه احساسی نداری چرابامن عهدبستی

به خداکه بی وفایی اخه توپیمون شکستی

من بازدارم هنوزم توی خاطرات می سوزم

یادظلم های گذشته سیاکرده شب وروزم

دوست دارم یادت توسینه واسه همیشه بمیره

توشکست سخته عشقت دلم عبرتی بگیره

تابفهمه توی دنیاخیلی ازعشقا فریبه

خیلی ازعشقا فریبه

چه کسی می گوید (( زندگی رسم خوشایندی است )) ؟

faribkhordeheshgh — Wed, 31 Oct 2007 07:15:40 GMT

چه کسی می گوید (( زندگی رسم خوشایندی است )) ؟

بی گمان هیچ ندیده ز رنج مردمان
شاخه هايی بی برگ
خانه ای بی سامان
واقعيت اين است:
زندگی رسم دردناکی است
بايد آموخت به رنج

زندگی همچون پنجره ای است
پنجره ای که رو به سياهی باز است
شيشه هايش تاريک
و در آن سوی پنجره
منظره ای است
منظره ای از جنس تخته سياه

چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟
زندگی همچون خزانی ست بی پايان
روشنی اش کوتاه
آفتابش کم فروغ
می توان خورشيد را بر لبه ديوار ديد
که به گلدان پژمرده روی ديوار
گرمايی نمی بخشد
درختان کنار جاده
در حسرت يک برگ سبز
چشم به راه بهار می ميرند
اين خزان را اميد بهاری نيست

چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟
(( زندگی چيزی نيست که لب طاقچه عادت
از ياد من و تو برود ))
آری ! درد را نمی توان از ياد برد
آدمی هر روز در حسرت يک روز بی رنج
رويایی است شيرين
که برايش تعبيری نيست
روزها از پی هم می گذرند
چه رنج بی پايانی است
اين روزهای سرد و تاريک عمر
چه نادان است کسی که عاشق دنياست...
پرده هايی رنگی بر ديوار اين ويرانه آويخته
و گمان می دارد که چه سبز است اينجا

چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟
خانه اش ويران باد
واقعيت اين است :
زندگی رسم دردناکی است
بايد آموخت به رنج ...

آرزومند آرزوهایتان

تنهای تنها

كاشكي

faribkhordeheshgh — Tue, 09 Oct 2007 23:13:37 GMT

كاشكي در كوچه هاي كودكي گم مي شدم

هم صداي قاصدكهاي تكلم مي شدم

مي نشستم زير آواز سپيد چلچله

بار ديگر خيس باران ترنم مي شدم

زندگي را مي دويدم تا فراسوي اميد

تا كه در چشم تماشا يك توهم مي شدم

آرزو مي چيدم از رنگين كمان شاپرك

ناگهان در جنگل پروانه ها گم مي شدم

مي تكاندم غم غبار اشك را از چشم دل

مهربان هم بازي عشق و تبسم مي شدم

كوچ مي كردم از اين تنهايي خاكستري

بي ريا همسايه لبخند مردم مي شدم

كودكي آن سوي حسرت چشم در راه من است

كاشكي در كوچه هاي كودكي گم مي شدم

وقتی........

faribkhordeheshgh — Fri, 14 Sep 2007 01:39:51 GMT

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره.

.وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي. وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

. وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.

وقتي چشمات تهي از تصويرم شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه.

وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاي ظريفش لاي انگشتات گم ميشد.

وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند

میان بودن و نبودنت

faribkhordeheshgh — Tue, 21 Aug 2007 23:34:52 GMT

روزی هزار بار بر صفحه دلم می نویسم میان بودن و نبودنت تنها یک حرف فاصله است !به

همین سادگی و من روز و شب جریمه سنگین رفتنت را پرداختم و جز دلم که روزی هزار بار

خراش افتاد کسی نفهمید که از "ب" بودنت تا "ن" نبودنت فاصله تا بی نهایت است

*****

faribkhordeheshgh — Thu, 26 Jul 2007 23:38:21 GMT

تقديم به كساني كه قلب كوچكشان هميشه دريايي ست

faribkhordeheshgh — Sun, 15 Jul 2007 22:31:08 GMT

اگر می دانی در این جهان
کسی هست که

با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می کند
وصدای قلبت

ابرویت را به تاراج مي برد
مهم نیست که او مال تو باشد..

.
مهم این است که :
فقط باشد...

                  زندگی کند...
      لذت ببرد...
  ونفس بکشد...

به اين مي گن :عشق